Metabolizm

Leki metabolizowane są w wielu miejscach w ciele, włączając w to ściany jelit, płuca, nerki i osocze. Niemniej jednak leki głównie są metabolizowane w wątrobie, która jest najbardziej aktywnym organem w przeliczeniu na jednostkę masy. W laboratoriach Blirt przeprowadzamy badania małych cząsteczek pod kątem ich stabilności: S9, mikrosomalne, oraz względem hepatocytów.

Stabilność S9

Frakcja wątrobowa S9 jest często wykorzystywana do wspomagania badań ADME in vitro, włączając w to fazę I i II metabolizmu. Frakcja S9 jest mieszaniną mikrosomów i cytozolu, które zawierają różnorodne enzymy zdolne do metabolizowania leków i mogą uzupełnione kofaktorami takimi jak NADPH i UDPGA. W naszym laboratorium dostępne są frakcje S9 z różnych gatunków aby umożliwić badanie różnic w metabolizmie leków.

 

Standardowy protokół badania stabilności S9

Dostępne gatunki Człowiek, szczur, mysz, królik, pies, małpa
Stężenie badanego związku 3 μM
Stężenie S9 1 mg/mL
Punkty czasowe 0, 5, 15, 30, 45 min
Temperatura 37oC
Kofaktory NADPH, UDPGA
Kontrole Próba ślepa
Próba bez kofaktorów (tylko 45 min)
Próba pozytywna (2 związki)
Liczba powtórzeń

3 próby/punkt czasowy dla badanego związku

1 próba/punkt czasowy dla kontroli

Metoda analityczna LC-MS
Dane wynikowe

Procent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji

Wewnętrzny klirens
Czas półtrwania

Stabilność mikrosomalna

Mikrosomy wątrobowe są powszechnie używane jako element badań ADME in vitro. Zawierają one różnorodne enzymy metabolizujące leki i wykorzystywane są do badań potencjału dla metabolizmu pierwszego przejścia leków podawanych doustnie. Mikrosomy dobierane są od różnych dawców aby zminimalizować zmienność pomiędzy partiami wynikającej ze zmienności osobniczej. W laboratoriach Blirt oferujemy badania z wykorzystaniem mikrosomów pochodzących od różnych gatunków w celu poznania różnic w metabolizmie leków.

 

Standardowy protokół badania stabilności mikrosomalnej:

Dostępne gatunki Człowiek, szczur, mysz, królik, pies, małpa
Stężenie badanego związku 3 μM
Stężenie mikosomów 0.5 mg/mL
Punkty czasowe 0, 5, 15, 30, 45 min
Temperatura 37oC
Kofaktory NADPH
Kontrole Próba ślepa
Próba bez kofaktorów (tylko 45 min)
Próba pozytywna (2 związki)
Liczba powtórzeń 3 próby/punkt czasowy dla badanego związku
1 próba/punkt czasowy dla kontroli
Metoda analityczna LC-MS
Dane wynikowe Procent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji

Wewnętrzny klirens
Czas półtrwania

Stabilność w osoczu

Stabilność związków w płynach biologicznych jest ważnym czynnikiem ponieważ substancje, które ulegają szybkiej degradacji wykazują niską skuteczność in vivo. Informacje dotyczące stabilności badanego związku w osoczu są przydatne podczas wykonywania innych badań in vitro (np. badania wiązania białek osocza mogą stwarzać trudności interpretacyjne), badań in vivo (np. przechowywanie i operowanie próbkami podczas badań przedklinicznych i klinicznych może stwarzać problemy) oraz podczas badań przesiewowych leków, których szybka konwersja w osoczu jest zjawiskiem pożądanym (np. proleki).

 

Standardowy protokół badania stabilności w osoczu:

Dostępne gatunki Człowiek, szczur, mysz, królik, pies, małpa, bydło
Stężenie badanego związku 1 μM
Punkty czasowe 0, 15, 30, 60 and 120 min
Temperatura 37oC
Kontrole Próba ślepa
Próba pozytywna (1 związek)
Liczba powtórzeń 3 próby/punkt czasowy dla badanego związku
1 próba/punkt czasowy dla kontroli
Metoda analityczna LC-MS
Dane wynikowe Procent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji

Stabilność w hepatocytach

Hepatocyty są powszechnie używane w badaniach ADME in vitro i wymagają nienaruszonych układów komórkowych. Nienaruszone hepatocyty zawierają większość enzymów metabolizujących leki wymaganych do badań czterech kategorii transformacji ksenobiotycznych: hydrolizy, redukcji, utleniania i koniugacji. Badanie przeprowadzane jest z udziałem ludzkich komórek Hep2G. W laboratoriach Blirt przeprowadzenie analiz z wykorzystaniem podstawowych kriokonserwowanych hepatocytów z różnych gatunków w celu zbadania różnic w metabolizmie.

 

Standardowy protokół badania stabilności w hepatocytach:

Układy testowe Ludzkie komórki wątrobowe Hep2G, Człowiek, szczur, mysz, pies, małpa, świnia miniaturowa (kriokonserwowane hepatocyty)
Stężenie badanego związku 3 µM
Punkty czasowe 0, 5, 10, 20, 40 and 60 min
Temperatura 37oC
Kontrole Próba ślepa
Próba pozytywna (2 związki)
Liczba powtórzeń 3 próby/punkt czasowy dla badanego związku1 próba/punkt czasowy dla kontroli
Metoda analityczna LC-MS
Dane wynikowe Procent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji
Wewnętrzny klirens
Czas półtrwania